هشتم اوت سال ۴۰ پیش از میلاد ارتش ایران با در هم شکستن ارتش روم، سوریه را پس گرفت. واحدهای نظامی ایران سپس به پیشروی خود ادامه داده و فلسطین را هم به‌صورت کامل تصرف کردند. سنای روم که چنین دید، به ایران اعلان جنگ داد و سه سال طول کشید تا تدارک این جنگ که برای آن لژیونرهای رومی از سراسر متصرفات این امپراتوری، از انگلستان و فرانسه و اسپانیا و آلمان گرفته تا شمال آفریقا، ایلریا (یوگسلاوی) و یونان احضار شده بودند فراهم شود.حمله به ایران در سال ۳۶ پیش از میلاد با ۱۱۳ هزار سرباز زبده به فرماندهی مارکوس آنتونیوس (شوهر کلئوپاترا ملکه یونانی تبار مصر) آغاز شد. این بزرگ‌ترین لشکرکشی غرب به شرق در طول تاریخ تا سال ۱۹۹۰ به شمار آمده است. پیش از آغاز جنگ، آخرین درخواست اکتاویوس امپراتور روم که خواهان پس دادن پرچم‌های سربازان شکست خورده رومی در جنگ حران (کارهه) در سال ۵۳ پیش از میلاد شده بود از سوی مجلس عالی ایران (مٍهستان) رد شده بود. در جنگ حران هفت لژیون (لشکر) رومی و فرمانده آنان «کراسوس» نابود شده بودند. فرمانده نیروهای ایران در آن جنگ سپهبد «سورنا» بود که جنگ افزارهای تازه به میدان آورده بود و تاکتیک (تا آن زمان)بی‌سابقه‌ای را به کار بسته بود.