تاریخ آخرین ویرایش : دوشنبه،19-4-1396
تعداد بازدید :726

آشنایی با ایران شناسان والتر هینتس

والتر هینتس (به آلمانی: Walther Hinz، متولد 19 نوامبر 1906 -در گذشته 12 نوامبر 1992 در گوتینگن) یکی از دانشمندان شاخص در میان دهها ایران شناس بزرگ آلمانی است که در دو سده گذشته، پژوهشهای بنیادینی را به جهان ایران شناسی عرضه داشتند.

 وی دانشمندی پرکار و متخصص خط و زبانهای ایرانی و تمدن عیلام بود و در بسیاری از حوزه های مطالعات ایرانی (همچون تاریخ و تمدن هخامنشیان و ساسانیان، زرتشت شناسی، کتیبه شناسی، تاریخ صفویه و علم اوزان و مقادیر)، پژوهشهایی گسترده انجام داد که در کتابها و مقاله های بسیاری از او منتشر شده اند هر چند که بسیاری از این دستاوردها در میان ایرانیان به کلی ناشناخته و مهجور مانده است!

هینتس در خانواده ای بازرگان به دنیا آمد روزنامه نگاری، اروپاشناسی، اسلاوشناسی را در دانشگاه های لایپزیگ مونیخ و پاریس آموخت. در 1930 با نگارش رساله تاریخ فرهنگ روسیه در دوران پتر کبیر دکترای دانشگاه لایپزیگ را به دست آورد.

در حین تکمیل این تز بود که توجهش به طور فزاینده معطوف به ایران گردید و سبب شد که زمینه تحقیقاتش را به ایران شناسی تغییر دهد.

 معلم اصلی او در زمینه تحقیق جدید، هانس هاینریش شدر بود که در 1931 از لایپزیگ به برلین مهاجرت کرد.

هینتس بعد از اتمام مطالعاتش، در وزارت آموزش عهده دار مقام دولتی در برلین شد و در 1934 استوارنامه شایستگی تدریس دانشگاه در مطالعات اسلامی را به دست آورد.

در 1937 پروفسور بدون کرسی و از 1941 استاد تمام تاریخ و فرهنگ خاورمیانه در دانشگاه گوتینگن شد.

از سال 1942 تا 1945 در ترکیه به سر برد و به کاوش در مجموعه خطی کتابخانه استانبول پرداخت. پس از جنگ و اشغال آلمان، به دستور بریتانیا محکوم به کار اجباری و محرومیت از تدریس شد.

تا اینکه در سال 1957 دوباره استاد کرسی دار و رئیس بخش ایران شناسی دانشگاه گوتینگن شد و تا هنگام بازنشستگی این مقام را با حیثیت و آوازه جهانی حفظ کرد. او سال بعد از دانشگاه تهران دکتری افتخاری دریافت کرد.

هینتس پس از سال 1960 بیش از پیش به موضوعات ایران باستان علاقه یافت و تا حدود بسیار زیادی از مطالعات پیشین خود در تاریخ عصر جدید دست کشید. علاقه روزافزون او از آن پس متوجه مطالعه درباره تمدن و زبانهای هخامنشی و عیلام باستان گردید وی با اینکه باستان شناس نبود، به عضویت انستیتوی باستان شناسی آلمان درآمد.

وی شاگردان زیادی را در زمینه ایرانشناسی تربیت کرد که هر یک از آنها برای روشن تر شدن گوشه ای تاریک از تاریخ این سرزمین کوشیدند. هاید ماری کخ با کتاب «از زبان داریوش» با ترجمه و بررسی گل نوشته های عیلامی پژوهش در تاریخ اقتصادی - اجتماعی هخامنشی را تا حد زیادی آسان کرد.

گویونج، بنی پور، پاول لوفت، هاینتس گئورگ می گود نیز شاگرد هینتس و پیرو مکتب «اشپولر، هینتس، رومر» بودند. یکی از برجسته ترین شاگردان هینتس دکتر پرویز رجبی است که «هزاره های گمشده» و «جشنهای ایرانی» از تالیفات اوست.

تا کنون کتاب «دنیای گمشده عیلام» از هینتس به فارسی منتشر شده است. «یافته های تازه از ایران باستان»، «داریوش و ایرانیان»، «سفرنامه ایران» و «فرمانروایی عیلام» از جمله آثار معرف اوست.

هینتس در مقدمه کتاب داریوش و ایرانیان می نویسد: «من در تلاش برای توصیف تاریخ و فرهنگ ایران باستان در چارچوبی روشن و شفاف، خود را شاگرد سپاسگزار یاکوب بورکهارت می شناسم.»

 

تدوین و آماده سازی برای انتشار در وب سایت : شهره السادات عربشاهی

 

موضوعات مرتبط : میراث مشترک   ایرانشناسی    


نظرات:

برای ارسال نظر جدید ابتدا باید وارد سایت شوید