تاریخ آخرین ویرایش : دوشنبه،19-4-1396
تعداد بازدید :1336

ارتقاء ظرفیت‌های موجود

به مناسبت هفته فناوری‌های نوین ساختمانی
و
گرامیداشت روز ملی بهره‌وری و بهینه‌سازی مصرف

آمارهای رسمی و غیررسمی نیاز روز افزون كشور به ساخت مسكن را یادآوری می‌نماید. كمبود مسكن دركنار رشد جمعیت و خیل عظیم جوانان در حال تشكیل خانواده، افزایش تقاضا و به دنبال آن صعود بی‌سابقه قیمت مسكن را به همراه داشته است. ضمن آنكه سیاستهای اقتصادی نیز در افزایش قیمت مسكن تأثیرگذار بوده است. از طرف دیگر مسكن كالایی نیست كه قابلیت وارد كردن از خارج از كشور و یا جابجایی در داخل را داشته باشد تا از آن طریق بتوان كمبود عرضه مسكن را جبران نمود. آنچه كه باید انجام شود تنها تولید سریع و روزافزون مسكن است تا بتوان ابتدا این بحران را مهار نمود و سپس با ادامه روند تولید گسترده و سریع مسكن به حل این مشكل امید بست. از دیگر سو، سیاستهای كلان اقتصاد نیز می‌باید برای این منظور هدایت گردند. براساس آمارهای اعلام شده، نیاز به تولید بیش از 1.500.000 واحد مسكونی در سال برای حل بحران مسكن وجود دارد در حالیكه به طور معمول چیزی در حدود یك سوم این مقدار مسكن در كشور تولید می‌شود اگر براساس استانداردهای رایج بین‌المللی و ملی حجم زیرساختهای متناسب و موردنیاز با این مقدار ساخت و ساز را محاسبه كنیم (بیمارستان- مدرسه- تجاری- فرهنگی- ورزشی- ...)، در می‌یابیم كه نهضت عظیمی در ساخت و تولید مسكن می‌باید به راه بیفتد تا ظرف یك دهه مشكل مسكن در كشور حل شود.

تولید این حجم ساختمان نیازمند داشتن توانایی در تولید مصالح ساختمانی به مقدار بیش از سه برابر وضع موجود می‌باشد. تولید فولادهای ساختمانی، سیمان، آجر و گچ كه از اقلام پایه ساختمانی می‌باشد در حال حاضر خود دچار بحران تولید و رشد فزاینده قیمت می‌باشند. آماده‌سازی زیر ساختهای لازم برای تولید سه برابر مصالح ساختمانی، نیازمند برنامه‌ریزی و مدیریت ویژه‌ای است. نیروی انسانی موردنیاز برای تولید سه برابر مسكن نیز می‌باید تأمین گردد. كارگر، تكنسین، كارشناس و مدیر نیز می‌باید به تعداد كافی در عرصه ساخت و ساز حضور داشته باشند تا هم تولید مسكن انجام گیرد و هم كیفیت مطلوب حاصل گردد.

واقعیت‌های جامعه فنی و حرفه‌ای ما در عرصه صنعت ساختمان نشان می‌دهد كه رسیدن به هدف تولید 1.500.000 واحد مسكونی در سال به روشهای متعارف و جاری امكان‌پذیر نمی‌باشد. در حال حاضر آنچه كه ساخته می‌شود هم از نظر كیفیت ساخت و رعایت استانداردهای موجود ساختمان دچار ضعف است و هم از جنبه كیفیت معماری نیز مورد اعتراض می‌باشد. توسعه سه برابر تولید ساختمان در این شرایط، دستیابی به استانداردها و معیارهای كمی و كیفی را زیر سؤال می‌برد.

چاره كار در چیست؟ ادامه روند فعلی ساخت و ساز و با شتابی بیشتر همراه با تشویقهای مالی و بانكی و یا تغییر در نگرش به نحوه ساخت و ساز با بهره‌گیری از ابزارهای مدیریتی و مالی كلان.

تولید صنعتی ساختمان و انبوه‌سازی با استفاده از فناوری‌های پیشرفته می‌تواند كمك قابل توجهی به مدیریت و مهار بحران مسكن بنماید. سه اصل صنعتی سازی و تولید انبوه ساختمان عبارتند از:

  1. سریع‌سازی
  2. ارزان‌سازی
  3. رعایت استانداردها و كیفیت مناسب.

با صنعتی‌سازی در تولید انبوه ساختمان می‌توان بخشی از كمبود تولید مسكن را جبران نمود. بهره‌گیری از فناوری‌های نوین ساختمانی می‌تواند سرعت تولید را به نحو چشمگیری افزایش دهد. از آنجائیكه روند تولید صنعتی ساختمان در شرایط ویژه و تحت كنترل و مدیریت فنی و مهندسی قرار دارد لذا كیفیت محصول تولیدی قابل اطمینان بوده و در نهایت با كاهش هزینه‌های سربار و استفاده بهینه از مصالح ساختمانی، كاهش هزینه اجرای ساختمان را می‌توان انتظار داشت. در این حوزه انتخاب روش مناسب تولید صنعتی ساختمان نیز حائز اهمیت است. تنوع فناوری‌ها در بازار ساختمانی ایران می‌تواند پاسخگوی نیازهای متفاوت سازندگان و بهره‌برداران باشد. بدیهی است هر فن‌‌آوری در حوزه‌ای از ساخت و ساز كاربرد بهتری دارد. از اینرو شناخت امكانات و محدودیتهای هر یك از فناوری‌های مزبور، می‌تواند سرمایه‌گذاران و طراحان را برای استفاده مناسب از آنها یاری دهد. برخی از فناوری‌های نوین، مصرف مصالح ساختمانی در واحد مترمربع را به مقدار قابل توجهی كاهش می‌دهند و با سبك‌سازی ساختمان، ایمنی آنها را در برابر زلزله نیز افزایش می‌دهند. استفاده از این نوع فن‌‌آوریها می‌تواند كاهش مصرف مصالح و در نتیجه كاهش مصرف انرژی (انرژی برای تولید مصالح) را نیز به همراه داشته باشد. در شرایط فعلی كه تولید مصالح ساختمانی در كشور متناسب با مصرف نیست، استفاده از این نوع فن‌آوریها، ظرفیت تولید را افزایش می‌دهد و به این ترتیب لطمه كمتری نیز به محیط زیست وارد می‌نماید.

بكارگیری فناوری‌های نوین برای سبك‌سازی ساختمان می‌تواند در ساخت و سازهای متعارف نیز بكار برده شود در اینصورت با كاهش مصرف مصالح ساختمان و افزایش سرعت اجرا، نه تنها كیفیت ساخت و ساز در عرصه ساختمان‌سازی متعارف ارتقاء می‌یابد بلكه مقدار مصرف مصالح در واحد سطح نیز كاهش می‌یابد. این كاهش مصرف فرصتی را فراهم می‌آورد تا از ظرفیت‌های تولید مصالح ساختمانی موجود استفاده بهینه شود و در عین حال در مصرف انرژی در حوزه تولید مصالح نیز صرفه‌جویی نمود.

با توجه به ملاحظات فوق مشاهده می‌گردد كه استفاده از فناوری‌های نوین ساختمانی با توجه و تأكید بر روشهای مبتنی بر كاهش وزن و سبك‌سازی ساختمان می‌تواند بخش قابل توجهی از كمبود مسكن در كشور را برطرف سازد و صرفه‌جویی در مصرف مصالح و انرژی و نیز كاهش تخریب محیط زیست را در برداشته باشد.

شهریار یقینـی - عضو شورای راهبردی فناوری‌های نوین ساختمانی

موضوعات مرتبط : فناوری های نوین ساختمانی    


نظرات:

برای ارسال نظر جدید ابتدا باید وارد سایت شوید