Error parsing XSLT file: \xslt\ammiBreadCrumb.xslt تاریخ آخرین ویرایش : دوشنبه،19-4-1396
تعداد بازدید :752

موزه ای به طول 120کیلومتر

(مقالات گذشته-تابستان 1381)

مقدمه

چگونه می توان موزه ای را که طولانی ترین موزه در جهان نامیده می شود اداره کرد؟

برای یافتن پاسخ این سؤال ، آرتور جیلت به منظور مشاهده عینی« دیوار روم» بار سفر بست و مسافتی به طول 70کیلومتر را در امتداد بقایای بی شمار و یک رشته از موزه های تابع آن که بسیار ماهرانه به طول 120کیلومتر بنا شده اند و از شرق تا غرب انگلستان و از دریای شمال تا شاخه ی از رود ایرلند را در بر می گیرد پیاده طی کرد. نویسنده این مقاله که علاقه وافری به طبیعت گردی دارد، سردبیر مجله پیشین موزه بین المللی بوده و از زمان بازنشستگی در سال 1377 به نوشتن موضوعات مربوط به میراث فرهنگی پرداخته و کتاب راهنمای سیری در تاریخ پاریس را نگاشته است.

ساخت دیوار هادریان در سال 122 میلادی شروع و 10سال به طول انجامید. هدف از ساخت آن، جداکردن بربرها(افراد غیر رومی و یونانی) از رومی ها بود. در واقع این دیوار حصاری بود بین مستعمره امپراتوری روم یعنی بریتانیا و جنگجویان اسکاتلند که مدام از شمال تاخت و تاز می کردند. امروزه این دیوار تقریبا مرز جنوبی بین انگلستان و اسکاتلند است.

ارتفاع و عرض این دیوار به طور متوسط به ترتیب 4و3 متر است که تکه تکه توسط سپاهیان ساخته شده است و هنوز هم می توان علائم کنده کاری شده آنان را بر روی دیوار به وضوح مشاهده کرد. در هر هزار گام آن قلعه ای بنا شده و بین این قلعه ها نیز برج کوچکی ساخته شده است که طی روز از آن برای دادن علامت، دود خارج می شد و شب ها نیز در آن مشعل روشن بود. این دیوار دارای 17 دژ مستحکم نیز هست که هر کدام گنجایش چند صد سرباز را دارد. هنوز هم پی خیلی از این بناها باقی است. با یک ارزیابی ساده می توان فهمید که ساخت این بنا، نیاز به کندن، حمل و نصب 30میلیون قطعه سنگ داشته است. هزینه چنین طرح عظیمی به نرخ امروز مبلغی حدود 5/5میلیارد دلار می شود .

طی قرن ها طبیعت دست به کار شده و خساراتی به دیوار زده و در برخی از قسمت ها آن را کاملا خراب کرده است. همچنین پس از گذشت 1600سال از سقوط امپراتوری روم تعداد زیادی از تخته سنگ های این بنا به یغما رفته است. من در مسیر سفر خود بسیاری از قطعات دیوار هادریان را مشاهده کردم که در مکان های مختلف مثل حصار سنگی مرزهای کشاورزی، صومعه لنرکاست( که برای استفاده مجدد از سنگ های دیوار هادریان دقیقا در مجاورت آن بنا شده است) و آبریزگاه عمومی روستایی و بسیار زیبا که فقط در این جا مشاهده کرده ام، به کار برده شده بودند.

Divare -room -1

با این همه، هنوز بخش زیادی از دیوار و بناهای وابسته به آن پابرجاست. و علت آن عبور دیوار از مناطق روستایی کم جمعیت و غالبا زیباست و زمانی قسمتی از آن روی پرتگاه های غیرقابل نفوذ قرار داشت. تقریبا به هر جا که بنگری دیوارهادریان را مثل ماری می بینی که در حال دور شدن از توست. دیوار، از بالای تپه ها گرفته تا اعماق دره ها، به یک مار دریایی بزرگ و بی انتها می ماند که گاهی تمام آن دیده می شود و گاهی زیر گل های همیشه بهار پنهان می گردد تا دوباره چند متر جلوتر باشکوه تمام ظاهر شود.

حداقل امتیازی که چنین اثر تاریخی می تواند داشته باشد، تاثیر آن بر اسامی مکان های محلی است.

من با مکان هایی مثل wall-end (انتهای دیوار)، wall town (دیوار شهر)، Burnt walls(دیوارهای سوخته)، Chesters(که از واژه لاتین Castra به معنای « اردوگاه » گرفته شده است)و Stanegate (که از Old Noese آلمانی کهن مشتق شده و به معنای «جاده سنگی» است) مواجه شدم که به یادآورنده گذرگاه رومی هایی هستند که درست از جنوب دیوار عبور می کرده اند.

دویار شگفت انگیز هادریان هرساله صدها هزار بازدیدکننده را به خود جذب می کند و از اواسط دهه 1970(1350) به بعد 50درصد به تعداد بازدیدکنندگان افزوده شده و به 25/1 میلیون نفر در سال رسیده است. برخی از آنان ساعاتی را صرف دیدن می کنند، تعدادی از ایشان مسافتی طولانی در امتداد دیوار طی می نمایند و عده ای نیز تمام طول دیوار را پیاده می پیمایند. افزایش مداوم شمارگردشگران چه تاثیری بر این دیوار می گذارد؟ فرانک بالم، مامور حفاظت دیوار می گوید که آنان بیش از پیش زباله می ریزند. به علاوه دیوار بر اثر عملی که می توان آن را « سایش به وسیله پوتین» نامید تخریب می شود. شاید باور این موضوع مشکل باشد ولی علیرغم هشدارهای نوشته شده روی تابلوها، مردم از دیوار بالا می روند و روی آن قدم می زنند و این عمل باعث می شود که که مصالح بنا سست گردد. همچنین برخی از گردشگران سنگ ها را از جا در می آورند و برای یادگاری باخود می برند. این کار نیز باعث تخریب دیوار می شود. »

Divare -room -2 

راه حل این مشکلات چیست؟ فرانک بالم می گوید: « محصور کردن آن به وسیله طناب و تنبیه بدنی کسانی که به این کارها دیت می زنند عمل بسیار شرم آوری است. باید مردم به نحوی بیاموزند که این دیوار را بهتر بشناسند و بیشتر به آن توجه کنند. این جا محل به وجود آمدن موزه هاست.»

گلادیاتور 5، شیر2

معرفی دیوار هادریان مهم ترین وظیفه یا یکی از هدف های اصلی بیش از ده موزه است که در طول مسیر یا مجاور دیوار بنا شده اند. البته نباید دوازده مکان مشخص مجاور از جمله دژهای مهم و قلعه های آن و مراکز مخصوص معرفی دیوار و صدها تابلو راهنما را که به زبان های فرانسوی، آلمانی و انگلیسی نصب شده اند از قلم انداخت. آدام اسلید مدیرکل مرکز بازدیدکنندگان دژ بردوسوالد بر این باور است که: اگر توضیح لازم درباره دیوارهادریان صورت نگیرد، این دیوار تاریخی به تخته سنگ های روی هم انباشته ای می ماند که کاملا تصادفی و بدون هدف روی هم چیده شده اند.


موزه شهر تولی هاوس در کارلبل بهترین مکانی است که همراه با نام دیوارهادریان از آن نام برده شود. اگر از سمت غرب به سوی این آثار حرکت کنیم موزه تولی هاوس آثار هنری بسیار زیبا و ماندنی را عرضه می کند از جمله آنها می توان به وسایل دست ساز جالب و دیدنی مانند شمشیرهای چوبی تمرینی که همچنان سالم مانده اند و انواع طلسم ها اشاره کرد. زیرزمین این موزه بیننده را به دوران قبل از امپراتوری روم می برد و نحوه زندگی مردم آن دوران را نشان می دهد.

Divare -room -3

اما تاکید بیشتر در این جا بر فعالیت های متقابلی است که بازدیدکنندگان انجام می دهند. از جمله این که از آنان خواسته می شود که مهارت خود را با تیر و کمان پایه داری که هنگام پرتاب صدای خاصی تولید می کند آزمایش کنند و به سوی جمجمه گوسفندی که مملو از سوراخ تیرهای قبلی است هدفگیری نمایند. از کوچکترها آزمونی گرفته می شود تا اطلاعاتی را که در بخش های مختلف هنگام مشاهده دیوار به آنان داده شده به خاطر آورند. پاسخ به سوالات چندان آسان نیست به طوری که به نظر می رسد که هدف از طرح این سوال ها این است که بچه ها از والدین و دیگر بزرگترهای خود کمک بگیرند تا آنان نیز در این برنامه مشارکت کنند.

گروهی می پرسند: « چه اتفاقی برای سپاه نهم اسپانیا افتاد؟» در جواب، کتیبه ای به صورت مهر شده بر کاشی سقف ظاهر می شود که تاریخ آن به سال 108میلادی می رسد. با وجود این در سال 160میلادی این سپاه بدون برجای گذاشتن هرگونه ردی از خود ناپدید شد. حتی کارشناسان هم قادر به توضیح این راز نیستند. به نظر می رسد که پیام درست این باشد که « حتی کارشناسان» هم تمام پاسخ ها را نمی دانند.

نوعی شیوه مشارکت در موزه نظامی دیوار هادریان در شهر کاروران به وجود آمده است ، به این معنی که از بازدیدکنندگان خواسته می شود که « به ارتش رومی ها بپیوندند!» و به این ترتیب به صورت واقعی خشونت رومی ها را تجربه کنند. دژ « ویندولاندای» و موزه امپراتوری روم این فرصت را به بازدیدکنندگان می دهدد تا با باستان شناسانی که در حال کاوش در بخش های حفر نشده هستند به گفت و گو بنشینند، و نیز با کسانی که به طور مرتب چنین گنجینه هایی را از دل زمین بیرون می کشند. از جمله این گنجینه ها می توان به دست نوشته های روی چوب دوره امپراتوری روم اشاره کرد که اخیرا کاوش و کشف شده اند و شامل نوشته هایی هستند همچون: دعوتنامه جشن تولد، صورت حساب هزینه های مسافر، درخواستی برای یافتن مسافرخانه ای مناسب و اعتراض سربازان بریتانیای صغیر که از سوار شدن بر اسب های خود قبل از پرتاب نیزه هایشان خودداری کرده اند.

 Divare -room -4

نشریات مربوط به دیوارهادریان تصویر بهتری از آن دوره به بازدیدکنندگان شهربرود ، یادداشت های مربوط به امپراتوری روم را که به نوعی روزنامه مدرن می مانند و تاریخ امپراتوری روم را نقل می کنند، تهیه کند. این روزنامه مطالب بسیار جالب و خنده آوری دارد از جمله: « مشکل مضاعف، پسر گرگ برادر دوقلوی خود را کشته سپس شهری بنا می کند» (منظور از برادران دوقلو رومولوس و روموس است. این دو برادر فرزند مارز و راهبه معبد روستا بودند که پس از تولد رها شدند تا بمیرند ولی نجات پیدا کردند و سرانجام رومولوس برادر خود روموس را کشت و شهر رم را بنا کرد)؛« یک امپراتوری متولد می شود: چگونه قیصر با زور حکومت را به چنگ آورد» ؛« رم شهر درجه یک: شهر ابدی یا گنداب فحشا؟» ؛ « بتازید و بگیرید، راهنمای 9مرحله ای تصرف یک کشور جدید». همچنین مطالب ورزشی مثل: « آخرین نمایش های آمفی تئاتر : گلادیاتور 4، شیر2»؛ و تبلیغاتی همچون: «حکمرانان رم! در حمام های تجملی خوشگذرانی را به حد افراط برسانید!» هرچند که این روزنامه برای نسل جوان در نظر گرفته شده است ولی به طور مرتب در دست پدرها و مادرها و حتیی پدربزرگ ها و مادربزرگ ها نیز دیده می شود .

بدون تردید می توان گفت که معرفی سمعی و بصری، دیوار هادریان را بهتر به دیگران می شناساند. بازدیدکنندگان می توانند در مرکز اجتماعات نسخه ای از فیلم هایی را که لحظاتی قبل تماشا کرده اند خریداری کنند. آلیسون بیلر، مدیره موزه می گوید: « تنها مشکل ما این است که به اندازه کافی نوارهای ویدئویی قابل تطبیق با شیوه نمایش آمریکایی، برای پاسخ به درخواست بازدیدکنندگان آمریکای شمالی در انبار نداریم». فکر می کردم که بتوانم گسل دیستیش و صدای بازسازی شده معبد، فروشگاه و خانه شهر ویندولاندا در قرن چهارم را ببینم که البته موفق به این کار نشدم. مشابه سازی صدای معبد مثل شکرگزاری، گریه زاری  و دعاها به محضر فرشتگان که به وسیله ناقوس های کوچک اعلام می شود، بسیار محسور کننده است. چرب زبانی فروشنده بسیار جلب نظر می کند. سخنان زن سیاهی که در منزلش درباره زندگی روزانه داخلی خود سخن می گوید بسیار جذاب است.

بی نظیر!

البته بیشتر بازدیدکنندگان از جزایر بریتانیا هستند. اما تعداد روزافزون گردشگران خارجی نیز برای دیدن دیوار به سوی آن روان است. در حال حاضر جزوه های راهنما به زبان های فرانسوی، ایتالیایی، هلندی، آلمانی و انگلیسی در مرکز اجتماعات عرضه می شوند. ایتالیایی ها که به میراث تاریخی خود در کشورهای دیگر افتخار می کنند، گروه گروه به دیدن این دیوار می آیند. مرکز اجتماعات در فاصله کوتاهی از قدیمی ترین مسافرخانه جدید انگلستان واقع شده است. این مسافرخانه تعداد زیادی جهانگرد را که پای پیاده، با دوچرخه یا با خودرو به آنجا می آیند میزبانی می کند. آلیسون بیلر، مدیره موزه همسایگی مرکز اجتماعات و این مسافرخانه را فرصتی مناسب به حساب می آورد. یکی از دلایل افزایش سالانه تعداد بازدیدکنندگان که از 68000 نفر در اواسط دهه 1980 به 78000نفر در حال حاضر رسیده است همین مسافرخانه است . با وجود این هنوز سن بیشتر بازدیدکنندگان 30سال یا بالاتر است.

با گذشت زمان تغییرات و تحولاتی به وجود آمده است، مثلا « علاقه مردم به تاریخ بیش از گذشته شده است. و بازدیدکنندگان مدت زمان بیشتری در کنار دیوار سپری می کنند و به یکی دو موزه بیشتر توجه می نماید».

جیلان گودفلو، یکی از کارمندان تولی هاوس، معتقد است که واکنش بازدیدکنندگان نسبت به موزه مثبت است. وی همچنین می گوید: « برای اطمینان باید بگویم که نظرات منفی نیز به دست ما می رسند که بیشتر از افرادی است که تفکر علمی و دانشگاهی دارند. ولی از سال 1370که تعمیرات اساسی در موزه انجام داده ایم جو بسیار خانوادگی و دوستانه ای در آن ایجاد شده است» . اظهار نظرهای ثبت شده بازدیدکنندگان در دفتر نظرات که بیشتر به وسیله جوانان نوشته شده اند، مؤید این گفته هاست: « عالی»، « محشر» ، « شگرف و جذاب» ،    « بی نظیر» !

علیرغم بارندگی فراوان هنگامی که طول مسیر را پیاده می پیمودم، حضور تعداد زیادی از دانش آموزان که در حال بالا رفتن از دژهای مختلف دیوار بودند نظرم را جلب کرد. در یکی از برج های شاخص مسیر، در فاصله یک کیلومتری از موزه و دژ هاس استید، در حالی که باران به شدت می بارید یک گروه از نوجوانان را دیدم که روی سنگ های تاریخی دیوار نشسته بودند و در دفترچه های نایلون پیچ شده شان یادداشت برمی داشتند. معلمشان از آنان پرسید: « به چه منظوری از برج های کوچک دیوار استفاده می شد؟» دست های مشتاق بچه ها برای دادن پاسخ به هوا بلند شد.

جنبه های اقتصادی معرفی دیوار و تاریخچه آن چیست؟ به طور مشخص در آنجا فروشگاه های بسیار وجود دارند که انواع مختلف اجناس را می فروشند، از نشریات آموزنده ولی مضحک گرفته مثل روزنامه رومی ها تا داده های علمی مهم و وسوسه انگیز شهر ویندولاندا. کارت پستال های فراوان و حتی اشیای ارزان قیمت مثل یک نوع خط کش که برای تبدیل اعداد رومی به اعداد عربی به کار می رود در آن جاها یافت می شوند و حتی چیزهای دور از ذهنی همچون آهن ربای یخچال دیوار هادریان. در یکی از این مراکز بازدیدکننده می تواند با پرداخت مبلغ اندکی اجازه استراحت شب با صرف صبحانه را به دست آورد . آدم اسلید مدیر کل مرکز بازدیدکنندگان می گوید مجموعه تحت مدیریت وی باید از محل دریافت ورودی بازدیدکنندگان و درآمدهای حاصل از کافه تریا و فروشگاه بودجه خود را تامین کند. اما اضافه می کند که به علت نبود طرح یکسان برای کسب درآمد، تفاوت های زیاد بین مؤسسات مربوط به وجود آمده است.

در واقع اختلاف بین مؤسسات فاحش است زیرا که بیش از 50نوع مؤسسه ملی، منطقه ای، محلی، دولتی، غیردولتی و خصوصی وجود دارند که به طور مداوم و فعال برای معرفی دیوارهادریان به مردم فعالیت می کنند. باید گفت که مراکز کوچکی مثل « انجمن شهر» تا مراکز غول پیکری مثل سازمان عظیم « میراث انگلستان» در این فعالیت حضور دارند.

از آدام اسلید سؤال کردم که « آیا تنوع موجود بین مؤسسات باعث ایجاد آشفتگی و حتی هرج و مرج نمی شود؟ » در پاسخ گفت:« سابق بر این مشکلاتی وجود داشتند. 5یا6سال پیش اگر با یکدیگر در رقابت شدید نبودیم مثل شترمرغ سرمان را در شن پنهان می کردیم». آدام اسلید می افزاید: « ثبت دیوار هادریان در سال 1987(1366) به عنوان میراث فرهنگی توسط سازمان یونسکو باعث ایجاد همکاری و مشارکت شد. این کار ما را وادار به یافتن طرح های مدیریتی موزه کرد که پیشتر خود قادر به یافتن آنها نبودیم».

دریافتم که مسئولیت ها، محدودیت ها و الزام های اعمال شده توسط میراث جهانی، بسیار جدی گرفته شده اند. آلیسون بیلر به شدت با نصب خط جدید تلفن در مرکز اجتماعات مخالف بود:«ما نباید با سیم کشی نمای دیوار هادریان را خراب کنیم، نه از هوا و نه از زمین، زیرا که خندق والدم دوره امپراتوری روم در مسیر سیم کشی قرار دارد».

تاسیس سازمان همکاری های جهانگردی در سال 1995(1374) که طرح آن از سه سال پیش از آن مدنظر بوده است با توجه به گفته های آدام اسلید، برای ایجاد همبستگی وتوجه کلی به موزه مهم بوده است. و این فکر آدام اسلید به وسیله مدیران موزه ها و پخش های دیگر نیز به کار گرفته شده است.

« همکاری های ما با حفظ هویت مستقل هریک از مؤسسات انجام می شود. ما گروه کاری مشترکی داریم که هر فعالیتی را که به تصور درآید انجام می دهند، از دادن طرح های کلی گرفته تا نصب تابلوهای راهنما.

این همکاری مشترک انگیزه و اشتیاق کارکنان را افزایش داده و موجب جذاب تر و قابل درک تر شدن تلاش های جمعی ما می شود».

سازمان همکاری های جهانگردی که دارای بیست مدیر است سالانه به بودجه ای برابر 150000پوند (240000دلار) نیاز داردکه نیمی از آن از حق عضویت اعضا و نیم دیگر از منابع اتحادیه اروپا تامین می شود . البته این موفقیت بزرگی به شمار می رود. از جمله همکاری های مشترک می توان به چاپ مشترک مجلات و نشریات جذاب اشاره کرد. مجلاتی نظیر: اخبار میراث جهانی دیوار هادریان و تقویم رویدادهای میراث جهانی دیوار هادریان.

فهرست برخی از مراسم بهار و تابستان 1999(1378) را مشاهده کنیم: « جشن رومی ها» که در دو محل برگزار می شود و عملکردها، ماجراها و موسیقی رومی ها در آن نشان داده می شوند؛ نباید « مردم وحشی سلتا» را از قلم انداخت؛ « با یک سرباز رومی ملاقات کنید» که از دست مردم وحشی سلتا جان سالم به در برده است؛ « مخفیگاه غارتگران راه پیمایی هدفمند نزدیک شهر قیزلند» ؛ و تعیین « هفته موزه» و « پشت صحنه گردشگری» در محل Corbridge Roman.

طرح امیدوار کننده

سازمان همکاری های جهانگردی دیوار هادریان تلاش ویژه ای برای جلب همکاری افراد محلی آغاز کرده است. بویژه افرادی که زمین هایشان در اطراف دیوار قرار گرفته اند و رمه هایشان از کنار دیوار عبور می کنند. فرانک بالم، مامور حفاظت دیوار می گوید:

« من می توانم به خوبی مزاحمت هایی را که برای برخی از روستاییان ایجاد می شوند و ممکن است وضعیت معیشتی آنان را در معرض خطر قرار دهند، درک می کنم. به عنوان مثال: اگر سگ یک گردشگر به دنبال دام های روستاییان بیفتد معلوم نیست که چه اتفاقی ممکن است رخ دهد!»

جین برانتون، مدیره « طرح همکاری» به یک روش دووجهی اشاره می کند:« اولین اقدام ما بررسی خط مشی کلی یی بود که البته باید دهه ها پیش انجام می شد، یعنی درگیر کردن مدارس، مسئولان محلی و کسب و کارهای محلی( از جمله کشاورزان، یعنی همکاری « اتحادیه ملی کشاورزان» با « سازمان میراث فرهنگی انگلستان» که خود عضوی از اعضای ماست)در آماده سازی طرح های عملی برای توسعه دیوار هادریان. دومین اقدام ما در میان دیگر اقدامات تلاش در جهت انتشار مجموعه قوانین مدیریتی مناطق روستایی است تا به وسیله آن بازدیدکنندگان را با مشکلات روستاییان و کشاورزان آشناتر کنیم».

در طول چهار روز سفر در امتداد دیوار هادریان، فقط یک بار با کشاورزی برخورد کردم و آن زمانی بود که با بی توجهی از مسیر اصلی منحرف شده بودم و آن کشاورز با به زحمت انداختن خود از خانه بیرون آمد و راه درست را با مهربانی تمام به من نشان داد. هیچ مزاحمتی در آن جا برای کسی ایجاد نمی شود ولی با این حال نظریه فرانک بالم را همه به خوبی قبول کردند و از تلاش های انجام شده برای مشارکت دیگران نیز استقبال شد.

به خاطر همگون نبودن اعضا محدودیت هایی برای همکاری وجود دارد. به عنوان مثال ، طرح صدور کارت مشترک ظاهرا موفق نبود. از طرف دیگر به نظر می رسد که در برخی از بخش های مدیریت دیوار نیاز به هماهنگی بیشتری دارد. در حالی که من می توانستم با استفاده از کارت عضویت شورای بین المللی موزه ها بدون پرداخت وجهی از موزه ها و مراکز مختلف که ثبت شده سازمان میراث جهانی یونسکو هستند، دیدن کنم. در چند مرکز از ورود من ممانعت به عمل آمد، و حتی در صدد برآمدند تا معتبر بودن آن کارت را از منابعی پرس و جو کنند .

شاید احداث « راه ملی دیوار هادریان» که مسیر ساخت آن از قبیل مشخص شده و طبق برنامه به طور کامل در سال 2002 به بهره برداری می رسد، در حال حاضر از مهم ترین بخش های « طرح امیدوار کننده» باشد. هرچند که کوره راه های فعلی تعمیر اساسی شده اند و در آنها تابلوهای راهنما نصب شده ولی هنگام بارندگی این کوره راه ها گلی می شوند و به محض تاریک شدن هوا افزود راه خود را گم می کنند و سر از چراگاه های اطراف در می آورند. مثلا یک جوان استرالیایی که راه خود را گم کرده بود و در طول بعد از ظهر به علت مه آلود بودن فاصله پنج کیلومتری دژ هاس استید و موزه جست و جویش بی نتیجه مانده بود، با چشمانی اشک آلود به مسافرخانه ای که من در آن اقامت داشتم بازگشت.

آیا احداث این باریک راه جدید افزایش بازدید کنندگان را در پی خواهد داشت؟ جین برانتون پاسخ می دهد:    « در واقع این طور نیست. تقریبا بازدیدکنندگان اندکی تمایل دارند که طول دیوار را پیاده طی کنند. تعداد این افراد به طور متوسط در روز کمتر از 100نفر آن هم در ماه های شلوغ است. همچنین باید اضافه کنم که اشخاص کمتری تمایل به بازدید برخی از قسمت های موزه دارند. و در عوض افراد بیشتری از بخش های جنبی دیوار بازدید می کنند» .

طرح استفاده از اتوبوس ویژه دیوار هادریان در ماه های تابستان توسط« سازمان همکاری جهانگردی دیوار هادریان» آماده شده است که البته این اتوبوس به ایستگاه راه آهن نیز می رسد. به کارگیری اتوبوس برای حمل و نقل بازدیدکنندگان امید مقابله با ورود خودروهای شخصی را افزایش می دهد. در یک جا با گل فروش بازنشسته اهل کالیفرنیا برخورد کردم که به هیچ وجه فکر نمی کرد که جمعیت زیادی برای دیدن دیوار از مسیر Wynn Smoker  که راحت ترین مسیر برای رسیدن به دیوار بود، استفاده کنند. وی در اولین سفر خود به اروپا اشتیاق زیاد برای دیدن دیوار هادریان داشت که آن را از کتاب دوران کودکی به خاطر داشت.

و همچنین می خواست موزه های تابع آن را ببیند. این خانم در اولین گام برای رسیدن به دیوار از یک مسیر پرشیب، سنگلاخ و گل آلود بالا رفت ولی چندی نگذشت که با تاول های سوزناک درپا بازگشت.

 

بررسی و نوشته: آرتور جیلت

مجله موزه ها -شماره دهم -تابستان 1381
تدوین و آماده سازی برای انتشار در وب سایت : شهره السادات عربشاهی

 



نظرات:

برای ارسال نظر جدید ابتدا باید وارد سایت شوید